Xunqueira de Ambía > Orense

Eindelijk weer een internetstekkie (in de refugio van Orense). Donderdagmiddag 2 mei kwamen we in het gehucht Albergueria. Luis voert hier de scepter geholpen door een leuke vriendin. Schitterend; van buiten onooglijk met 4 plastic

Eindelijk weer een internetstekkie (in de refugio van Orense).
Donderdagmiddag 2 mei kwamen we in het gehucht Albergueria. Luis voert hier de scepter geholpen door een leuke vriendin. Schitterend; van buiten onooglijk met 4 plastic stoeltjes en een tafeltje bijkans in het midden van de straat (maar er is maar eens per kwartier doorgaand verkeer). Een stel fietsers gaat aan de overkant van de straat in de zon uitblazen. Nu is de straat bijna helemaal geblokkeerd. Een kanarie in een kooitje boven ons hoofd is blij met de drukte onder hem en begint het hoogste lied te tureluren. Tegenover de bar is het logement.
Een stal omgetoverd tot kamer met hulp van veel schrootjes. Her en der hangt er oud en roestig gereedschap en wat al niet meer, het heeft allemaal met een onbestemd vroeger te maken. Boven zijn schroten vloeren met 2 keer 10 bedden.
We zullen er heerlijk snurken en slapen. We worden niet gestoord door een Fransman die steeds maar bezig is zijn voeten te verzorgen. Moeten we geen meelij met hem hebben? (Hij vertrok na ons en haalde ons steeds in – al met al viel dat bij hem nogal mee). En dan vergeet ik nog de muziek uit de vijftiger en zestiger jaren. Joop werd er lyrisch van.
Eten kochten we uit de voorraadkast van Luis. Asperges en penne en rode wijn en nog iets, maar dat ben ik even kwijt (seniorenmomentje).  Joke en iedereen verder in de wereld mag nu verkondigd worden, dat Joop uitstekend een maaltijd kan maken, die bovendien nog smaakt ook.

Daarna door naar Xunqueari de Ambia.
Een revolutionair gebouwtje. Een prachtig dagverblijf en verspreid over 3 ruimtes 20 bedden. In het refugioboek verzuchtte iemand: ” .. heeft de architect hier zelf wel eens overnacht, het slaapverblijf bestaat uit een aantal stresscellen ..” (en de schrijver had nog gelijk ook.
Maar verder prachig.  Evenals het weer.
Ons wasje in de wasbak (schijnt nooit te mogen) en in een schrobbak buiten (schijnt daar altijd te moeten) gedaan en in de zon en wind te drogen gehangen. Joop had natuurlijk weer ergens een droogrek versierd en we hadden al onze meegenomen knijpers nodig.
De natuur was die dag vrijdag 3 mei weer prachtig kleurig. Geweldig.
Het dorp Xunqueari was twee keer niks. Op weg naar de refugio om 18.15 uur dronken we langs de straat in een café een biertje. Het bleek, dat we er ook konden eten en desgevraagd wilde de kasteleinse er direct wel mee beginnen. Zo gezegd zo gedaan.
Het uitzicht van ons plekje was fenomenaal. het ontlokte jaap de uitspraak, ” Wat is het hier mooi, het lijkt Spanje wel”.

Vandaag zaterdag 4 mei zijn we naar Orense gelopen. We startten om 07.30 uur. Heel vroeg dus. En dan blijkt dat de gehele pelgrimsgroep nog eerder vertrokken is.
Mooie wandeling. De laatste 10 km stukken minder. Orense telt 120.000 inwoners en er ligt nogal wat industrie in de heuvels rond de stad.
Mooi uitzicht als je de industrie voorbij bent. Tussen de heuvels huizen met tuinen, dan weer een bochtige straat dan weer een heuvel op met weer andere gezichten.

Uiteindelijk de laatste km nog stevig klimmen naar het centrum waar de refugio is.
We werden direct geholpen door de vrijwilliger die de kassa bedient. We hebben hem hulp geboden bij het berekenen van het toegangstarief van ons tweeën, want 2 x 6 euro en dan nog eens terug wisselen van een briefje van 20 valt niet mee.
Gelukkig vonden we een niet zo volle slaapzaal als in het konijnenzaaltje van gisteren. Bovendien hebben we allebei een onderbed.

Verder gaan met het verhaal doe ik niet. We moeten de kathedraal gaan bekijken, want die is naar men zegt mooi.
Vanuit een prachtig mooi Spanje (we hebben al 11 dagen geen regen gehad… en dat voor NW-Spanje en Galicië.
Met groet aan iedereen.
Gaap & Goop

 

 

[flexiblemap src=”http://www.pelgrimjoop.nl/route/Route_2013.kml?v=20″  width=”100%” height=”400″]